Een extra bijzondere geboorte! | Geboortefotografie Hoogeveen

In augustus 2016 kwamen Michel en Marion bij ons om te vertellen dat ze een tweede kindje verwachtten in april. Wat een super leuk nieuws! Ik zal dan voor de derde keer tante worden. Ik ben al super gek met m’n twee neefjes, maar nog een neefje of misschien wel een nichtje erbij, maakt het natuurlijk nog mooier. Michel is mijn oudste broer en samen met mijn schoonzus hebben ze een zoontje Lenn. Lenn is mijn oudste neefje en wordt in September alweer 3 jaar oud. Ze willen net zoals bij Lenn, niet weten wat het wordt, dus dat is weer spannend.

Ik wist dat Michel helemaal niet te wachten stond op mij, als zusje en fotograaf, bij de bevalling, dus ik ging er helemaal niet vanuit dat ik hun bevalling mocht fotograferen. Gaande weg van de zwangerschap, vroeg Marion mij er steeds meer over. Doordat ze steeds meer foto’s van mij zag en ze zelf helemaal niet graag naar de foto’s van de bevalling van Lenn kijkt (die zijn door de verloskundige gemaakt) had ze steeds meer het gevoel dat ze het toch wel heel erg mooi zou vinden, als ik erbij zou zijn. In het begin moest ik er zelf ook even over nadenken, want stel het gaat mis, hoe grijpt het me dan aan? Aan de andere kant, kunnen foto’s dan juist zoiets waardevols zijn, een stukje verwerking en kun je het een plekje geven. Ik heb aangegeven dat ik het graag voor ze wil doen en verder heb ik het een beetje in het midden gehouden.
In februari sprak Marion mij weer aan en zei dat ze graag wilde dat ik erbij was. Ook Michel was overtuigd. Spannend!!!

Doordat ik de bevalling mocht fotograferen, leefde ik nog meer mee met de zwangerschap dan anders. Vanaf week 37 heb ik wel 10 x gedroomd dat ze zou gaan bevallen. De meest rare dromen had ik, maar iedere ochtend wanneer ik dan opstond, had ik nog geen bericht. Zucht… haha 😉

Op 05-04, een dag voor de uitgerekende datum, ben ik nog bij Marion langs geweest om even te kijken hoeveel licht er uit de lamp kwam die ze in de slaapkamer hadden neergezet als extra lichtbron voor mij. Michel en Marion wilden graag thuis bevallen als dat mogelijk is en ik had ze geadviseerd om een staande lamp in de kamer te zetten, met dimmer. Voor het geval ze ‘s nachts zou gaan bevallen en ik wat meer licht nodig zou zijn.
We zaten te grappen dat morgen een perfecte dag zou zijn en dan het liefst dat het vannacht een beetje begint. Dan zou Lenn morgenochtend nog naar de opvang gebracht kunnen worden en dan zou het mooi zijn als nog voordat Lenn opgehaald zou moeten worden, de baby er zou zijn… haha. Ook voor mij, qua planning kwam dat heel goed uit, want ik zou de hele dag gaan photoshoppen thuis. Dus als er wat was, kon ik dan gelijk m’n werk neer leggen. Natuurlijk kan ik altijd komen als de bevalling begint, dag en nacht, maar dit was het ultieme droomscenario 😉

Op 06-04, de uitgerekende datum om 07:27, kreeg ik een Whats-app bericht van Marion; “Nou, mijn vliezen zijn gebroken 😄😄maar nu afwachten of het vandaag door gaat zetten. Heb wel af en toe wat kramp, maar nog niet echt regelmatig.
Verloskundige is net geweest en komt in de loop van de ochtend weer even langs. Ik houd je op de hoogte.”
Oooh, wat spannend en wat zou het uniek zijn, op de uitgerekende datum. Zou ons gesprek van gisteren dan toch geholpen hebben ? 😉
Het kindje was nog niet ingedaald en ik vroeg me af of dat nu wel het geval zou zijn, maar helaas was dit niet het geval. Wat nog niet is, kan nog komen, we blijven positief!
De hele ochtend hoor ik niets meer en stuur om 12:08 een berichtje of de verloskundige al geweest is. Marion appt terug dat de verloskundige al is geweest en dat er nog geen verandering is. Het kindje is nog steeds niet ingedaald en de krampen worden ook niet erger. Hmm.. dat is een klein baal momentje voor Marion. Als het startsein is gegeven, wil je ook gewoon dat het gaat gebeuren! Voor nu moet ze rustig aan doen en veel liggen, want doordat het kindje nog niet is ingedaald, maar de vliezen wel gebroken zijn, is er meer kans op infectiegevaar. Als het kindje er binnen 24 uur na het vliezen breken nog niet is, zou ze naar het ziekenhuis moeten gaan om daar te bevallen en Marion heeft het gevoel dat dat gaat gebeuren. Dat zou toch jammer zijn.
De hele dag hoor ik niks en ga ik lekker op tijd naar bed voor het geval het vannacht wel door gaat zetten.

Op 07-04 om 08:23 krijg ik een berichtje. Er zijn meer dan 24 uur verstreken sinds de vliezen zijn gebroken en ze schrijft dat ze naar het ziekenhuis gaan om een hartfilmpje te maken en om in het ziekenhuis te gaan bevallen. Eerst brengt Michel Lenn naar Marion haar ouders, om vervolgens rustig naar het ziekenhuis te gaan. Ik word op de hoogte gehouden van het proces, om te kijken wanneer voor mij dan het moment is om te komen. Nu vind ik het echt spannend worden, want het komt nu echt dichtbij.
Om 08:53 krijg ik weer een appje van Marion, dat ze het nu wel heel erg heftig vindt.. Hopelijk wordt het dan toch een natuurlijke bevalling zonder alle toeters en bellen.
Ondertussen ben ik me aan het omkleden en aan het opmaken en wordt om 09:13 gebeld door Michel; “Je mag wel deze kant op komen.” Ah, mooi dacht ik. “Oké, nu direct? en in het ziekenhuis? Welk kamernummer ligt ze?” Ik hoor op de achtergrond: “Nee, thuis, ze moet nu komen!”
“Oh, je moet nu komen, het gaat heel snel,” zegt Michel.
“Oké, zie je me zo!”
Huh, dit moest ik heel even op me in laten werken, want nog geen uur geleden waren ze van plan om naar het ziekenhuis te gaan en nu zijn ze thuis? Dit was even schakelen, maar ik pakte snel mijn spullen, sprong de auto in en om 09:27 ben ik bij ze thuis. De verloskundige is er ook net en Marion ligt op bed haar weeën op te vangen door in de afstandsbediening van het bed te knijpen. Wanneer de wee weg is kijkt ze vrij helder uit haar ogen. Marion zit nu op 9 cm en ondertussen word ik bijgepraat door Michel. Marion was beneden en er kwam ineens een flinke plens vruchtwater. Toen dat was geweest, kwamen ook gelijk de weeën heel heftig en ze zag het niet meer zitten om naar de auto te gaan. Ook had ze al persdrang, dus de verloskundige had gezegd dat ze thuis moest blijven en dat ze eraan kwam. Waarschijnlijk had ze gisteren een scheurtje boven in het vlies en dat dit dan nu pas het echte vlies breken was.
Jeetje, wat een aparte wending. Je hebt je erop ingesteld dat je toch in het ziekenhuis gaat bevallen en uiteindelijk blijft je thuis. Op zich fijn, maar dat zal vast raar geweest zijn.

Ondertussen is ook de kraamhulp binnen gekomen en zet alles klaar. Marion is heel erg kalm en Michel ook. De weeën komen snel achter elkaar aan en om 09:50 uur heeft ze echt het gevoel dat ze moet persen. De verloskundige geeft aan dat ze een beetje mee mag duwen. Wat doet ze dat kalm en goed. Ondertussen luistert de verloskundige naar het hartje van het kindje en ook het kindje vindt het allemaal prima en is nog lekker bewegelijk. Nouja, lekker… Voor Marion is dat niet zo prettig. Om 10:00 geeft de verloskundige aan dat ze mag beginnen met persen. Ze legt uit wat er gaat gebeuren en dat het belangrijk is dat ze goed luistert. Marion knikt en begint. Wauw.. Wat een power, wat een kracht en wat doet ze dat ontzettend goed. Een beetje trots ben ik wel! Tijdens het persen kijkt ze de verloskundige heel goed aan en doet precies wat ze zegt. Ondertussen is het kindje nog steeds heel erg bewegelijk en zelfs wanneer het hoofdje tevoorschijn komt zie je het kindje nog bewegen. De verloskundige en kraamzorg geven beide aan dat dit wel heel bijzonder is en hadden het beiden nog nooit zo erg gezien. Haha, dat belooft nog wat voor Michel en Marion.. 😉
Ondertussen doet Marion het nog steeds super goed en wanneer het hoofdje geboren is, neemt ze nog een hap lucht, perst en daar is het dan! Om 10:22 is er een nieuw mensje geboren! Wauw! Wat een prachtig moment. Marion vraagt meteen wat het is, maar Michel had het gelijk al gezien. Het is een jongen! Wauw, twee zonen, helemaal super!
In tegenstelling tot even daarvoor, toen het kleine mannetje in de buik zo bewegelijk was, beseft hij nu nog niet helemaal dat hij al bij zijn mama op de buik ligt. Marion kijkt naar hem en vraagt of hij wel leeft. De baby huilt niet en is erg rustig. “Jawel, zegt Michel ik heb hem net gehoord.” Ook de verloskundige bevestigt dat en geeft aan dat hij misschien eventjes van slag is.Toch blijft hij rustig en is Marion een beetje in paniek. De verloskundige pakt de baby even, veegt het bloed van z’n gezichtje en daar komen zijn oogjes tevoorschijn. Je ziet de ontlading bij Marion en ze kan eindelijk op adem komen. Het lijkt of de baby recht in Marion haar ogen kijkt, prachtig. Wanneer de verloskundige de baby nog een beetje schoonmaakt, komt er ook een stem te voorschijn en hij test gelijk zijn longetjes goed! Hij had gewoon eventjes nodig om het op zich in te laten werken en geef hem eens ongelijk ;). Prachtig, hoe Michel en Marion elkaar aankijken. Wat een geluk en liefde stralen ze uit! Voor mij is het heel erg genieten om ze zo te zien. De verloskundige vraagt hoe de kleine man gaat heten en daar ben ik ondertussen ook heel nieuwsgierig naar. “Jake,” zegt Michel, “Jake Eden”
Ah, wat een stoere naam en het past super leuk bij Lenn. Lenn en Jake!
Marion houdt Jake heel de tijd heel stevig vast. Het gevoel van; dit pakken ze me niet meer af, mijn kind!

Nu is het ook tijd om de navelstreng door te knippen en Michel heeft de eer. Lief om te zien hoe trots Marion kijkt naar Michel.
Niet veel later is de placenta ook geboren, een prachtig gezonde placenta. Ik vind een placenta altijd iets fascinerends. Het huisje waar je baby 9 maanden heeft gewoond, prachtig!
Marion wil borstvoeding geven en gaat proberen of Jake al zin in iets heeft. Jake hapt en sabbelt wel wat maar zuigt nog niet echt goed. Dat geeft helemaal niets, het begin is er!
Ondertussen bellen Michel en Marion de familieleden. Iedereen is natuurlijk ontzettend enthousiast. Lenn is bij Marion haar ouders en we zijn allemaal heel benieuwd hoe hij zal reageren. Jake en Marion moeten nog gecontroleerd worden en Marion gaat nog douchen, dus de familie moet nog even geduld hebben.

Eerst wordt Jake gecontroleerd. Alle testjes gaan goed en er is zo niets op aan te merken. Nu tijd om te wegen. We denken allemaal dat Jake een stuk groter is dan Lenn met de geboorte. Lenn was 3390 gram en 51 cm. We zijn benieuwd! Jake wordt op de weegschaal gelegd en wat denk je? 3390 gram. Precies zoals bij Lenn. Nou, dan moet hij wel wel langer zijn, want hij ziet er echt groter uit. Ook dat is niet het geval, Jake is 49 cm lang. Goh, we hebben ons er echt op verkeken haha! 😉
Daarna kijken de verloskundige en kraamhulp Marion even na voor eventuele hechtingen. Wat fijn, er hoeft niets gehecht te worden.
Wat ook goed nieuws is, is dat Marion lekker thuis mag blijven. Eigenlijk had ze naar het ziekenhuis gemoeten, door eventueel infectie gevaar, maar doordat waarschijnlijk vanmorgen echt pas de vliezen waren gebroken en het zo goed gaat mag ze lekker thuis blijven, heerlijk!
Wanneer alles klaar is neemt de verloskundige afscheid en gaat Marion onder begeleiding van de kraamhulp en Michel douchen. Ondertussen mag ik Jake vast houden, wauw! Dit geeft een extra bijzonder gevoel. Ik ben natuurlijk bevooroordeeld, maar wat een knap mannetje is het ! Helemaal verliefd op mijn nieuwe neefje.
Wanneer Marion klaar is met douchen, komt Lenn naar boven met een heel groot cadeau, om zijn broertje te gaan ontmoeten! Je ziet aan zijn gezichtje dat hij het heel spannend vindt en hij is heel rustig. Voorzichtig gaat hij bij Jake kijken en is heel erg lief! Ondertussen komen Marion haar ouders ook binnen en zijn ook helemaal verliefd op Jake! Marion haar moeder pakt Jake en Lenn is ook heel nieuwsgierig. Hij geeft Jake af en toe een kusje en geeft ook het cadeautje aan Jake. Het cadeautje is nog iets te groot voor Jake, maar Lenn is gelijk heel erg gek met Jake!
Eventjes later komt Michels (en mijn) moeder ook om Jake te gaan bewonderen. Ook zij is verliefd op haar derde kleinzoon. Lenn vindt het ondertussen ontzettend gezellig dat iedereen er is en is weer helemaal in zijn eigen rol. De clown van het stel haha 😉
Omdat Michels (en mijn) vader vanmorgen nog moest werken, kwam hij iets later in de middag. Onze vader had altijd al het gevoel dat het een jongetje was en had dus gelijk. Ontzettend mooi om te zien hoe trots iedereen is op dit kleine mannetje.
Ondertussen heeft Marions moeder, haar oma ook opgehaald en Marion is even naar beneden gegaan met Jake om hem te laten zien aan haar oma. Hoe mooi is dit, dat ze dit mee mag maken. Dat haar oma haar kinderen kent!

Voor mij is het nu tijd om de camera opzij te leggen en te genieten van het feit dat ik weer tante ben geworden.. <3
Lieve Michel en Marion, bedankt dat ik dit met jullie heb mogen meemaken. Jullie hebben een prachtig gezin samen en ik ben ontzettend trots op jullie!