Op de uitgerekende dag | Geboortefotografie ziekenhuis Bethesda Hoogeveen

Natalie en Marcel ken ik al een tijdje. In 2015 heb ik de bruiloft van hen mogen fotograferen. Natalie was toen zwanger en ik mocht daarna ook de newbornshoot doen van kleine Vajèn.

Toen Natalie in verwachting raakte van hun tweede kindje zagen ze dat ik begonnen was met geboortefotografie. Natalie was gelijk enthousiast en maakte een afspraak. Als ik eerder begonnen was met geboortes te fotograferen had ze ook graag de bevalling van Vajèn vast willen laten leggen. Dat is jammer, maar gelukkig kan ik nu de geboorte van hun tweede wonder vastleggen, waarvan ze op 30-09 is uitgerekend. Marcel en Natalie weten niet of ze een jongetje of een meisje krijgen, leuk! Dat geeft altijd iets extra’s tijdens de bevalling. Ook zal Natalie haar moeder aanwezig zijn tijdens de bevalling, wat bijzonder!

Natalie heeft in haar zwangerschap veel last van haar bekken. Dit begint al vroeg in haar zwangerschap en ze gaat dan ook al snel in de ziektewet. Met kleine dreumes Vajèn om je heen valt het niet altijd mee. Ik hoop dan ook voor Natalie dat ze niet “overloopt”. Met Vajèn was ze op de uitgerekende datum aan het bevallen, maar Vajèn werd net een half uurtje na 12en geboren. Ze heeft nu ook goede hoop dat het niet heel lang op zich laat wachten.

Tijdens de zwangerschapsshoot, die ik mocht doen met ze, had Natalie behoorlijk last van haar bekken en ook enorme steken. Ze kon alleen maar hele kleine stukken lopen. Gut, wat een medelijden had ik met haar. Ik bood nog aan dat als het niet zou gaan, dat we gewoon zouden stoppen en een andere keer moesten plannen, maar ze wilde door. Later tijdens de shoot ging het gelukkig iets beter en we hebben de shoot af kunnen maken, maar ik had wel in mijn achterhoofd dat het vast niet meer zo lang ging duren.

De uitgerekende datum kwam steeds dichterbij en er was helaas nog geen verandering. Tot ik op 23-09, een week voor de uitgerekende datum, een appje kreeg: “Hey, even een update, ik weet niet wat het gaat doen, ik hoop dat het doorzet, maar ik had vanmorgen weer van die steken die ik ook tijdens de shoot had. Ik heb even gelegen en gedoucht maar het blijft trekken in m’n buik en het voelt ook strak”. Helaas zette dat de rest van de dag niet door en was het weer afwachten.

Precies een week later op 30-09, de uitgerekende datum om 8:28 kreeg ik weer een berichtje. “Goedemorgen, ik heb de hele morgen al regelmatig samentrekkingen. Ik hoef ze nog niet weg te puffen, maar prettig is het niet.”
Oeh, dat wordt spannend. Door dit berichtje heb ik goede hoop dat het niet heel lang meer gaat duren, en het zou zo speciaal zijn, op de uitgerekende datum.

Om 11:11 ontvang ik een berichtje dat het langzaam wat heftiger wordt. Ik vraag of ze de verloskundige al gebeld hebben, maar dat hebben ze nog niet. De samentrekkingen komen om de 4 a 5 minuten en houden ongeveer 40 a 50 seconden aan, heel erg weg zuchten hoeft ze nog niet.
Nu lijkt het me dat dit wel door moet zetten. Ik wacht nog even af, maar zet de spullen al in de auto.
Om 11:33 hebben ze de verloskundige gebeld, die komt straks langs.
Om 12:02 krijg ik een berichtje dat ze steeds sneller en heftiger komen… dat gaat dus de goede kant op!

Niet veel later appt ze of ik al in de buurt ben… ‘uhhhh nee nog niet!!’ Ik wilde eerst even de verloskundige afwachten, maar Natalie vind het nu best heftig, dus ik ga gelijk de auto in.

Wanneer ik aankom zit Natalie op 4 cm ontsluiting en we gaan direct door naar het ziekenhuis. Om 13:35 komen we aan in het ziekenhuis. Natalie vangt de weeën goed op en leunt even tegen Marcel aan. Daarna gaat ze het bed in en komen de weeën steeds heftiger en sneller achter elkaar.

Natalie doet mee aan de onderzoeken van LifeLines. Lifelines werkt mee aan het doel om mensen in de toekomst gezonder oud te laten worden. Dat doet Lifelines door van een grote groep mensen allerlei gegevens en lichaamsmaterialen als urine, bloed en haar te verzamelen en dit aan te bieden aan onderzoekers. 30 jaar lang wordt je onderzocht en ook willen ze weten hoe het tijdens een bevalling gaat, dus wordt er bloed afgenomen.

Om 14:06 worden de vliezen gebroken en zien we dat het kindje in het vruchtwater heeft gepoept. Marcel en Natalie haar moeder, Jeanet, worden er een beetje nerveus van. Het is balen, want nu wordt Natalie overgedragen aan het ziekenhuis en mag haar eigen verloskundige de bevalling niet doen. Jammer, want Natalie had graag gewild dat zij erbij was geweest. Wel blijft haar verloskundige waar het kan en probeert ook tijdens de bevalling aanwezig te zijn, maar haar dienst gaat door, dus als er andere mensen zijn die haar hulp nodig hebben gaat dat voor.
Wel mogen ze nu naar een grotere kamer en dat is heel fijn! Wanneer blijkt dat de overnemende verloskundige van het ziekenhuis, ook een verloskundige is van de praktijk waar Natalie en Marcel bij zijn, lucht dat op. Toch nog een “eigen” verloskundige…

Om 14:40 zit Natalie op 6 cm ontsluiting. Ook wordt er een schedel-elektrode geplaatst. Dit betekent dat er een draadje op het hoofdje van de baby wordt geplaatst, zodat ze de hartslag goed kunnen meten. Doordat de baby in het vruchtwater heeft gepoept, willen ze dit graag goed in de gaten houden. Dit is de nauwkeurigste manier.
Ondertussen heeft Natalie het pittig en begint ze zelfs persdrang te krijgen, maar mag ze daar nog niks mee doen. Niks is frustrerender, dan dat. Marcel en haar moeder Jeanet houden haar benen tegen en dat vindt Natalie prettig. Om 15:25 wil Natalie zo graag persen dat ze een beetje mee mag duwen. Helaas zit ze nog op 8 cm en ze mag er nog niet volledig voor gaan. Nouja, ik schrijf helaas, maar jeetje wat gaat dit snel, want om 13:00 u zat ze nog op 4 cm, dus dit gaat super goed!

Marcel en Jeanet houden beide een hand vast van Natalie en ze vindt dat heel fijn om lekker in te knijpen, wanneer dat nodig is. Wat fijn dat Jeanet er ook is, want wat coacht ze haar dochter goed! Ik merk dat Natalie haar moeder volledig vertrouwd en ook luistert naar wat ze zegt. Top!
Om 15:50 gaat Natalie op haar zij liggen, ze doet dit niet graag, maar dit kan nog wel eens helpen om het door te zetten.
Om 16:10 gaat ze weer op haar rug liggen en zit ze op 9 cm. Nu wordt het heel erg moeilijk om het allemaal echt weg te puffen. Ze is heel rustig en Jeanet moedigt haar aan, ze zegt dat Natalie het heel erg goed doet, maar dat ze nog even moet wachten. ‘Je bent er bijna!’
Natalie zit er een beetje doorheen, maar blijft sterk.

Om 16:35 mag ze eindelijk persen om de rand die er nog zit weg te drukken. Ondertussen is haar verloskundige die in eerste instantie de bevalling zou doen er ook weer, dat is fijn. Voorzichtig perst ze en wanneer de rand weg is, mag ze er volledig voorgaan. Om 16:52  zien we het hoofdje al verschijnen en om 16:57 komt er een prachtige roze baby tevoorschijn, een meisje! Je ziet de ontlading en emotie bij Natalie, maar ook bij Marcel en Jeanet. Hoe gaat ze heten, vraagt de verloskundige. Natalie kijkt Marcel aan, maar hij weet het niet meer precies. Haha, die marcel! Natalie noemt de naam: ‘Dyoni!’
Wat is Dyoni een prachtig meisje en wat een geluk en liefde komt er vrij! Natalie en Marcel zijn dolgelukkig met hun tweede dochter en ook Jeanet, die voor de tweede keer oma is geworden en bij de bevalling aanwezig is, geweldig!
Dyoni is een wakker meisje en wil al snel aan de borst. Wat een knapperd! Ook wordt de placenta geboren en die is ook helemaal gezond.
Ondertussen wordt de familie gebeld maar als eerste natuurlijk Vajèn. Vajèn is bij Natalie haar zus. Ook Vajèn is blij en ze komen er straks aan.
Dan worden de ouders van Marcel gebeld en die willen natuurlijk ook snel komen.

Iedereen is nieuwsgierig hoe zwaar ze zal zijn. Ze lijkt groot, maar dat valt mee. Ze is 50 cm lang, maar wel een lekker flink meisje van 4115 gram. Uit alle controles blijkt dat alles goed is. Oma Jeanet mag Dyoni voor het eerst aankleden en het geluk straalt van haar af. Wat is ze trots op haar kleindochter!

Tijdens het wachten op Vajèn, wordt er volop genoten van de kleine spruit. Er worden foto’s en selfie’s gemaakt en alle gemiste appjes worden beantwoord. Tja, we leven natuurlijk in 2017!

Ondertussen zijn de ouders van Marcel gearriveerd om Dyoni te bewonderen. Ze zijn opslag verliefd en raken niet uitgekeken!
En dan is het zover, Vajèn is er! Wanneer ze binnenkomt smelt ik…Wat is ze blij en lief voor haar zusje! Prachtig om te zien, zo nieuwsgierig en kusjes en knuffels, het kan niet op!
Wanneer de knuffels klaar zijn, komt Natalies zusje dichterbij om Dyoni goed te bekijken en houdt het niet meer droog. Het is natuurlijk niet niks om je zusje te zien met een pas geboren kindje. Ze is daarnaast zelf ook zwanger, dus de hormonen gieren natuurlijk door haar lijf. We moeten er allemaal hartelijk om lachen.

Voor mij is het nu tijd om te gaan.. Lieve Marcel en Natalie, bedankt voor jullie vertrouwen in mij! Ik wens jullie heel veel geluk met jullie prachtige gezin en dat al jullie wensen uit mogen komen!